Stabilizacja centrum jako priorytet w rehabilitacji sportowca
artykul-wrzesien

Nowa tendencja treningu w sporcie zawodowym i amatorskim coraz częściej opiera się na rozwoju siły i stabilizacji, które stają się głównym priorytetem w optymalizacji wydajności przyspieszenia pourazowego procesu rehabilitacji.

Stabilizacja centrum jako priorytet w rehabilitacji sportowca – Nowe perspektywy w ocenie i treningu według Performance Stability i Kinetic Control

Wprowadzenie

Do tej pory próby uzyskania pełnego powrotu do sportu ukierunkowane były przede wszystkim na odzyskaniu pełnego fizjologicznego zasięgu ruchu w stawie, optymalnej siły mięśniowej (zarówno mocy, jak i wytrzymałości) i odpowiedniej rozciągliwości mięśni. W niektórych przypadkach zaczęto wprowadzać różne testy funkcjonalne i programy treningowe w oparciu o specyficzne umiejętności sportowe. Większość z tych programów szkoleniowych w końcu staje się „schematami postępowania” dla treningów stabilizacji centrum lub „schematami postępowania” przy poszczególnych urazach, takich jak zwichnięcie rzepki, niestabilność barku lub po zabiegu chirurgicznym. Wśród korzyści płynących z istnienia tych ustalonych reguł jest taka, że trening może być zaplanowany z wyraźnymi celami działania, strukturalną ramą czasową i schematem postępowania, które łatwo rozpowszechnić wśród dużej liczby osób.

stabilizacja-centrum-3

Twórcy tych schematów stanęli przed trudnym zadaniem stworzenia programu, który jest prosty i jednocześnie na tyle wszechstronny, aby poradził sobie z szerokim zakresem zmienności i powikłań pacjenta. Jest to trudne, wręcz nie do końca realne, aby ująć w ramy czasowe jednego programu okres rehabilitacji od momentu urazu do pełnego powrotu do sportu wyczynowego czy amatorskiego.

Jedną ze słabości programów opartych na schematach jest założenie, że wszyscy ludzie, którzy z nich korzystają, mają ten sam problem. Większość schematów projektowana jest według struktury ramowej. Oznacza to, że istnieje seria liniowych progresji, od jednej umiejętności do drugiej. W konsekwencji, podczas próby uwzględnienia indywidualnych różnic uczestników (zwłaszcza, jeśli pod uwagę brane są urazy lub patologie), wiele z tych schematów jest modyfikowanych lub dostosowywanych kilka razy.

artykul-sierpien-nmf1 (1)

Kolejnym ograniczeniem programów opartych na schematach treningów jest to, że wymaga się od nich, aby stały się „gotowymi przepisami”. Taki przepis nadaje się do jednego konkretnego celu lub „klasycznego, podręcznikowego” problemu. Terapeuci i trenerzy, którzy regularnie mają do czynienia z urazami sportowców wiedzą, że w praktyce rzadko występuje podręcznikowy przypadek.

Wszystkie przypadki mają swoje własne różnice, odmiany, powikłania i potrzeby. Dlatego też konieczna jest zmiana podejścia pracy w kierunku procesu systematycznej oceny i analizy ruchowej

zawodnika, dzięki czemu prowadzona rehabilitacja będzie dużo efektywniejsza. Analiza powinna opierać się na systematycznej ocenie „słabych ogniw” i prowadzić do rozwoju odpowiedniego programu dla konkretnego klienta, w kierunku prawdziwych priorytetów, w rehabilitacji urazów i wydajności treningów. W tym przypadku program jest zaprojektowany w oparciu o wielowymiarowe i równoległe ramy, a nie liniowe, utarte schematy.

Dziś w środowisku zawodowym sportowców przyjmuje się, że siła, wytrzymałość i elastyczność są istotną i integralną częścią każdego programu treningu sportowego. McGill, Chek oraz wielu innych specjalistów rehabilitacji wskazują na trening wytrzymałości w dużym obciążeniu, jako końcowy etap procesu powrotu do pełnej sprawności po urazie, opierając swoje programy treningowe na wzmocnieniu centrum tułowia i kończyn, w celu zwiększenia stabilności. Jak sami autorzy podkreślają, relacja między siłą, mocą i stabilnością jest tutaj podstawowym elementem. Jednak w wielu z tych programów obecna jest reprezentacja treningu kontroli motorycznej w niskim obciążeniu. Jeśli trening kontroli motorycznej w niskim obciążeniu jest stosowany często, przedstawia się go i opisuje jako część liniowej progresji na drodze do osiągnięcia treningu z wysokim obciążeniem.

Hodges argumentuje, że wzmacnianie mięśni oraz zakresu i potencjału siły jest innym procesem, niż trening głębszych, wyraźnie odrębnych mięśni kontroli motorycznej. Oba procesy są wymagane do osiągnięcia wysokiego poziomu aktywności, która jest niezbędna w zawodowym sporcie. Analogią do tego jest myślenie o układzie mięśniowo-szkieletowym jak o komputerze. Trening w wysokim obciążeniu, gdzie dominuje aktywacja mięśni pomiędzy 30–75% MVC, dotyczy zmian struktury mięśni i możemy go porównać do modernizacji sprzętu komputerowego. Komputer pracuje szybciej i uruchamia bardziej skomplikowane aplikacje i programy po procesie modernizacji. Niskoprogowy trening kontroli motorycznej (25–30% MVC) nie zmienia struktury mięśnia w wielkim zakresie, lecz przede wszystkim poprawia zdolność ośrodkowego układu nerwowego do koordynacji mięśni, przez co poprawia efektywność ruchu. Można to odnieść do uaktualnienia oprogramowania, aby komputer wykonywał swoje zadania bardziej efektywnie, oraz by mógł uzyskać jak najwięcej ze sprzętu już istniejącego. W takim układzie ból jest jak wirus komputerowy, który w pierwszej kolejności atakuje oprogramowanie i powoduje, że komputer będzie działał wolno i częściej się psuł. W przypadku układu ruchu ból u człowieka znacznie bardziej wpływa na ograniczenie płynności i koordynacji ruchu niż na strukturę mięśni.

artykul-sierpien-nmf3

artykul-sierpien-nmf4

artykul-sierpien-nmf5

 

Współczesne badania neurofizjologiczne i kliniczne wskazują, że zaburzenia ruchu są ściśle powiązane z urazami mięśniowo-szkieletowymi, ich nawrotem, deficytem aktywacji mięśni i niewydolnością kontroli motorycznej. Te deficyty są klinicznie i funkcjonalnie do wykrycia tylko przy użyciu bardzo określonych testów, przy niskim progu aktywacji mięśni. Niektóre z tych zaburzeń rozwijają się przed wystąpieniem objawów i urazów, i wydają się być prekursorami lub czynnikami przyczyniającymi się w znacznym stopniu do rozwoju symptomów i patologii. Jest coraz więcej dowodów naukowych na to, że nieefektywna aktywacja mięśni w niskim progu jest konsekwentnym i niezawodnym predyktorem nawrotu urazu.

Kategoryzacja mięśni Cylinder jako centrum stabilizacji

Stabilizacja kontro li motortycznej vs siła

Definicje i terminologia

Podsumowanie stabilizacji centralnej „core stability ”

Znaczenie kliniczne w rehabilitacji i treningu sportowym

Wytyczne w treningu i rehabilitacji

Przykłady powyższyc h koncepcji w praktyce

Wskazówki kliniczne

Integracja systemów stabilizacji centrum „core ”

Musisz być absolwentem szkoleń Kinetic Control i zalogowany, aby móc pobrać ten artykuł

Existing Users Log In
 Zapamiętaj mnie  

Kompleksowe spojrzenie na pacjenta – od diagnostyki po programowanie strategii terapii i leczenia w oparciu o najnowsze dowody naukowe. Zrozumienie zależności jak niekontrolowany lub nieprawidłowy ruch wpływa i generuje dolegliwości towarzyszące pacjentom

Telefon:+48 535 002 686 e-mail:biuro@fizjo-sport.pl

Login


Login
Załóż konto!
Hasło
Zapomniałeś hasła? (ZAMKNIJ)

Utwórz konto


Login
Email
Hasło
Potwierdź hasło
Chcesz się zalogować? (ZAMKNIJ)

forgot password?


Login lub hasło
(ZAMKNIJ)
Ładowanie